Mjekësi

• Holter Ekg është një apartur e cila shërben për regjistrimin e aktivitetit të zemrës  për 24 ose 48 ore.

• Vendosen disa elektroda dhe një aparatur të vogël me një mbajtëse të saj.

• Pacienti është mjaft komod dhe regjistrimi bëhet pa pengesa, ku pacienti për 24-48 ore kryen aktivitete ditore normale.

Kur përdoret?

• Tek pacient me të rrahura te çrregullta të zemrës ( të vazhdueshme apo të shkurtëra).
• Tek pacient me frymzënie dhe episoda të lodhjes.
• Tek pacient me marramendje apo humbje të shkurtëra të vetëdijes.
• Tek pacient te cilët përdorin medikamente për rregullim të ritmit të zemrës.
• Për diagnostifikimin e sëmundjeve iskemike të zemrës.
• Tek pacient të cilët kanë të vendosur aparatura ne zemër.

Olive medical & laboratory

Ky është një grup testimesh dhe faktorësh shëndetësorë që janë vërtetuar se tregojnë mundësinë e një personi për të pasur një ngjarje kardiovaskulare siç është sulmi në zemër ose goditja në tru. Keto jane parapare për të treguar shkallën e rrezikut: të vogël, të moderuar ose të lartë.Ndoshta treguesit më të rëndësishëm për rrezikun kardiak janë ata të historisë së shëndetit personal të një personi. Kjo perfshin:moshën, historin familjare,peshën,pirjen e duhanit, dieta presioni i gjakut, ushtrimet , aktiviteti fizik, diabeti etj. Ekzistojnë disa teste të imazhit që mund të përdoren në vlerësimin e rrezikut kardiak. Testet jo-invazive mund të përfshijnë, për shembull, një elektrokardiogram (EKG) ose një test stresi, i quajtur gjithashtu testi i stresit ECG ose testi i stresit metabolik. Testet invazive mund të përdoren gjithashtu për të vlerësuar praninë e sëmundjes kardiovaskulare (CVD), por ato zakonisht përdoren për qëllime diagnostikuese te njerëzit me shenja dhe simptoma dhe jo për vlerësimin e rrezikut. Aty mund te përfshihen edhe një angiografi / arteriografi dhe kateterizim kardiak.

Profili i lipideve është testi më i rëndësishëm i gjakut për vlerësimin e rrezikut kardiak.Profili i lipideve përdoret për të ndihmuar në përcaktimin e rrezikut të një individi nga sëmundjet e zemrës dhe për të ndihmuar në marrjen e vendimeve për atë që trajtimi mund të jetë më i mirë nëse ekziston një kufi kufitar ose rrezik i lartë. Rezultatet e profilit të lipideve konsiderohen së bashku me faktorët e tjerë të njohur të rrezikut për sëmundjen e zemrës për të hartuar një plan për trajtimin dhe përcjelljen. Në varësi të rezultateve dhe faktorëve të tjerë të rrezikut, opsionet e trajtimit mund të përfshijnë ndryshime në stilin e jetës, të tilla si dieta dhe stërvitja ose medikamente për uljen e lipideve, siç janë statinet.Profili i lipideve mat kolesterolin, trigliceridet, kolesterolin lipoproteinë me densitet të lartë (HDL-C, kolesterolin “e mirë”) si dhe llogarit kolesterolin lipoprotein me densitet të ulët (LDL-C, “kolesterolin e keq”). Trigliceridet janë një formë e yndyrës dhe një burim kryesor i energjisë për trupin.
Më poshtë janë renditjet e dëshirueshme për përbërësit e profileve lipidike:Kolesterolit <200 mg / dL (5.18 mmol / L), HDL-kolesterol> 40 mg / dL (1.04 mmol / L), LDL-kolesterol <100 mg / dL (2.59 mmol / L) – kjo konsiderohet optimale; nivelet do të varen nga numri dhe lloji i faktorëve të rrezikut të pranishëm dhe arsyeja e testimit,Trigliceridet <150 mg / dL (1.70 mmol / L). Disa informacione të tjera mund të raportohen si pjesë e profilit të lipideve. Këto parametra llogariten nga rezultatet e testeve të identifikuara më lart.Jo-HDL-C – llogaritur duke zbritur rezultatin HDL-C nga rezultati i përgjithshëm i kolesterolit; kjo konsiderohet të jetë pjesa e kolesterolit që ka shumë të ngjarë të çojë në ngurtësim të arterieve (ateroskleroza).

Kolesterol i lipoproteinës me densitet shumë të ulët (VLDL-C) – llogaritet duke e ndarë vlerën e triglicerideve me 5 (nëse është në mg / dL, ose me 2.2 nëse është në mmol / L); kjo formulë bazohet në përbërjen tipike të grimcave VLDL; ka dëshmi në rritje që VLDL-C luan një rol të rëndësishëm në procesin që çon në formimin e pllakave në arteriet.Raporti i kolesterolit / HDL – llogaritet duke e ndarë rezultatin HDL-C në rezultatin e përgjithshëm të kolesterolit; një raport më i lartë tregon një rrezik më të lartë të sëmundjeve të zemrës ndërsa një raport më i ulët tregon një rrezik më të ulët.

Cilat teste të tjera mund të përdoren për të vlerësuar rrezikun kardiak? Disa teste të tjera që mund të përdoren për të vlerësuar rrezikun kardiak përfshijnë:Proteina reaktive C me ndjeshmëri të lartë (hs-CRP): Studimet kanë treguar që matja e CRP me një test të ndjeshmërisë së lartë mund të ndihmojë në identifikimin e rrezikut të CVD. Ky test është i ndryshëm nga testi i rregullt CRP, i cili zbulon nivele të ngritura të CRP tek njerëzit me infeksione dhe sëmundje inflamatore. Testi hs-CRP mat CRP që është në intervalin normal për njerëzit e shëndetshëm. Mund të përdoret për të dalluar njerëzit me nivele të ulëta normale nga njerëzit me nivele të larta normale. Nivele të larta normale të hs-CRP në individë ndryshe të shëndetshëm janë zbuluar se janë parashikuese të rrezikut të ardhshëm të sulmit në zemër, goditje në tru, vdekje të papritur kardiake dhe sëmundjes arteriale periferike, edhe kur nivelet e lipideve janë brenda kufijve të pranueshëm. Disa grupe kanë rekomanduar që ky test të përdoret për njerëzit me rrezik të moderuar të sulmit në zemër gjatë 10 viteve të ardhshme; sidoqoftë, nuk ka një konsensus se si testi duhet të përdoret ndryshe, dhe as se sa shpesh duhet të përsëritet testi.

Lipoproteina A (Lp (a)): Lp (a) është një lipoproteinë e përbërë nga një molekulë LDL me një proteinë tjetër (Apolipoproteina (a)) e bashkangjitur me të. Lp (a) është i ngjashëm me LDL-C por nuk i përgjigjet strategjive tipike për të ulur LDL-C siç është dieta, stërvitja ose shumica e ilaçeve për uljen e lipideve. Meqenëse niveli i Lp (a) duket se është përcaktuar gjenetikisht dhe nuk ndryshohet lehtë, prania e një niveli të lartë të Lp (a) mund të përdoret për të identifikuar individët që mund të përfitojnë nga trajtimi më agresiv i faktorëve të tjerë të rrezikut.Disa teste të tjera janë duke u studiuar për dobinë e tyre në përcaktimin e rrezikut kardiak. Aktualisht, nuk ka konsensus apo rekomandime zyrtare për to. Një mjek i shëndetit mund të urdhërojë një ose më shumë nga këto teste për të ndihmuar në vlerësimin e rrezikut të dikujt.
Disa nga këto përfshijnë:Testimi i grimcave LDL (LDL-P) (numri dhe madhësia) Lp-PLA2, homocysteine, GGT, Albumi i urinës (mikroalbumin) ,Cystatin C, fibrinogjenit, Apo A-I, Apo B, Genotyping APOE (CVD), MTHFR mutacioni.
Si përcaktohet trajtimi?Trajtimi bazohet në shumë faktorë, përfshirë rezultatet e profilit të lipideve ,historinë e familjes dhe historine personale.
A ka disa njerëz më të rrezikuar për një sulm në zemër se të tjerët?Po. Ata që janë mbipeshë, pinë cigare, kanë tension të lartë (hipertension) ose diabet, kanë rezultate anormale të testit të rrezikut kardiak, dhe ata me një histori familjare të sëmundjes së zemrës janë në rrezik më të madh.
A ka ndonjë gjë tjetër që duhet të dini?Një dietë e shëndetshme dhe ushtrimet janë të rëndësishme në uljen e presionit të gjakut, kolesterolit dhe triglicerideve. Ndonjëherë këto ndryshime në stilin e jetës nuk janë të mjaftueshme për të arritur nivele të dëshiruara. Ekzistojnë gjithashtu ilaçe (statina) që janë efektive në menaxhimin e lipideve. Disa kushte që përfshijnë nivele të ngritura të lipideve janë të trashëgueshme. Nivelet e larta të lipideve në këto kushte nuk mund të ulen gjithmonë sa duhet nga dieta dhe stërvitja. Ky lloj ngritjeje zakonisht kërkon trajtim me ilaçe për uljen e lipideve.

Të gjithë pa marrë parasysh se a jemi të shëndetshëm apo kemi shenja klinike duhet ta percjellim gjendjen shëndetësore dhe të sigurohemi përmes hulumtimeve laboratorike. Prandaj drejtohuni në OML sepse aty mund ti realizoni të gjitha hulumtimet e nevojshme për të identifikuar herët një problematik shëndetësore në zhvillim apo për të plotësuar një diagnozë të dyshuar.

Dr. Valbone Blaku, specialiste e Mjekësisë Familjare
OML staff

Trajtimi i ftohjes së parë të një fëmije mund të jetë stresues.
Si ta dini nëse foshnja juaj është ftohur?
Shenjat dhe simptomat e një ftohjeje mund të përfshijnë temperaturë të lartë prej 38.5°C të shoqëruar me ethe për disa ditë, hundë të zëna ose të lëngshme me mukus që ndryshon nga ngjyra ujore në të verdhë ose jeshile dhe një kollë. Këto simptoma mund të zgjasin 5 deri në 10 ditë. Ju duhet që të jeni të qetë si prindër dhe ti siguroni foshjës kujdes, rehati dhe qetësi në mënyrë që ti tejkaloni bashkarisht sa ma lehtë këto ditë. Pasi të vërtetohet se fëmija juaj thjesht ka një ftohje, ne mund të iu ndihmojnë me këto mjete dhe teknika në mënyrë që fëmija juaj ta tejkalon sa më lehtë sëmundjen.

1. Aspirator hundor
E dini sa irrituese mund të jetë hunda e mbytur?
Foshnjat nuk dinë të fryjnë hundën, dhe as të marrin frymë me gojë. Ne iu rekomandojm përdorimin e pikave ose spray nga uji i detit bashkë me një aspirator i hundës për të thithur mukusin. Kjo do të pastrojë zgavrat e hundës dhe do të lirojë kullimin në pjesën e pasme të fytit.

2. Ilaçet
Për të ulur një temperaturën e lartë paracetamoli në formë të pikave për foshnjat ose ibuprofeni në formë shurupi për fëmije gjashtë muaj ose më të vjetër është i sigurt për t’u përdorur për të siguruar një farë rehatie. Ju duhet të sigurohuni që të konsultoheni me mjekun e fëmijës ose farmacistin tuaj për dozën e duhur dhe periudhën kohore të lejuar.
Produktet e kollës dhe të ftohtit që përmbajnë dekongjestantë, antihistaminë, suprimues të kollës dhe ekspektorantë nuk rekomandohen për fëmijët e vegjel.

3. Lagështuesit e ajrit
Përdorni një lagështues ose një avullues për të shtuar lagështinë në dhomat e gjumit dhe zonën e ndenjes për të mbajtur të njoma zgavrat e hundës, veçanërisht gjatë muajve të thatë të dimrit. Kjo do të ndihmojë në zvogëlimin e kollitjes gjatë natës dhe vështirësin e frymëmarrjes nda hunda.
4. Avulli
Ne iu rekomandojm për fëmijën tuaj inhalim me avull të çajit kamomile me pak kripë të himalejeve për të qetësuar kollitjen. Avulli ndihmon në zbutjen dhe hollimin e mukusit brenda zgavrave të hundës dhe pjesës së pasme të fytit, njekohesisht edhe në rrugët e sipërme të frymëmarrjes duke e lejuar atë të pastrohet lehtë dhe duke lehtësuar frymëmarrjen e fëmijës suaj.

5. Lartësia
Kollitjet shpesh duket se janë më të theksuara gjatë natës kur shtrihet fëmija juaj për të fjetur. Vendosni një shtesë ose një peshqir të palosur për të ngritur pak më lartë kokën e foshnjës tuaj (jo aq e lartë sa foshnja te rrëshqet poshtë krevatit!). Kjo mund të ndihmojë në kullimin e mukusit në drejtimin e duhur. Vendosja e foshnjës në gjumë në këtë pozicion kohë pas kohë (jo për periudha të gjata) mund të lehtësojë frymëmarrjen për shkak të pjerrësisë së lehtë.

6. Qetësohuni
Vendosni pak vazelinë ose krem per beba rreth vrimave të hundës së foshnjës për të lehtësuar acarimin nga fshirja e shpeshtë e hundës, njekohesisht pikat nga vaji i pishave (mund te qiten 3 deri ne 5 pika në jakën e rrobës së foshjës suaj) mund të lehtesojnë frymëmarrjen duke i mundësuar foshnjes gjumë të qetë.

7. Pushimi dhe hidratimi
Ashtu si të rriturit, foshnjat duhet të hidratohen mirë kur luftojnë një të ftohtë për të parandaluar dehidratimin. Prindërit shpesh dëshirojnë ta ushqejnë më shpesh fëmijët kur janë të sëmurë pasi janë rraskapitur nga gjumi i ndërprerë i shkaktuar nga simptomat e tyre të ftohjes. Modelet e tyre të të ushqyerit shpesh janë të gabuara.

Për foshnjat nën gjashtë muaj, qumështi i gjirit, pastaj ai formulë janë opsionet më të mira. Qumështi i gjirit përmban antitrupa që rrisin imunitetin e foshnjës kundër ftohjeve dhe sëmundjeve të tjera. Është e rëndësishme që nëna të pushojë kur fëmija flenë dhe po aq e rëndësishme që nëna të ushqehet mirë kur foshnja është e sëmurë për të bartur elementet ushqyese te rëndësishëm tek fëmija.
Kur të vizitoni mjekun
Nëse fëmija juaj është aktiv dhe ushqehet mirë, një vizite te mjeku mund të mos jetë e nevojshme.
Sidoqoftë, nëse foshnja juaj shfaq ndonjë nga simptomat e mëposhtme:
• diarre (barkqitje)
• të vjella
• dehidrim (fëmija qan pa lot, tharje të gojës dhe pelena të thata)
• temperaturë të lartë mbi 38.5°C te një fëmijë nën moshën tre muajsh
• vështirësi në frymëmarrje,
• ngjyra e lëkurës cianotike,
• vështirësi në zgjim (përgjumje) ose është letargjike,
• përkeqësimi i kollës që zgjat për më shumë se një javë
• foshnja nuk pin mirë, pasi qanë gjatë thithjes së qumështit
• foshja e tërheq apo e fërkon veshin (kjo mund të jetë një shenjë e një infeksioni në vesh).
ju duhet ta vizitoni menjëherë mjekun e fëmijës suaj.

Dr.Lendrit Spahiu, Mjek i Fëmijëve 

1. Pneumonite sipas shkaktarit do të ndahen në: pneumoni të shkaktuar nga bakteret, viruset ose kërpudhat.
Bakteriet si Streptococcus pneumoniae, mHaemophilus influenzae tip B (Hib), Moraxella catarrhalis , Staphylococcus aureus, Klebsiella pneumoniae, Streptococcus agalactiae (Streptococcus agalactiae, Mycobacterium tuberculosis.
Viruset si Virusi i gripit, . Citomegalovirus (CMV) -, Fruthi – i quajtur gjithashtu rubeola, .Varicella (dhenve) – shkaktuar nga një infeksion me virusin varicella zoster (VZV), Rinoviruset – viruset që shkaktojnë ftohjen e zakonshme tek fëmijët dhe të rriturit
Kerpudhat si Llojet e aspergillusit, Histoplasma capsulatum etj.

2.Sipas rëndësisë pneumonite mund të jenë:
Pneumonia ’’në këmbë’’ i referohet një forme të lehtë të sëmundjes që zakonisht nuk kërkon pushim në shtrat. Shpesh shkaktohet nga një virus ose Mycoplasma pneumoniae.
Pneumonia lobare përshkruan një formë të sëmundjes që prek një pjesë (lob) të mushkërive.
Pneumonia e dyfishtë është një infeksion që prek të dy mushkëritë.
Pneumonia aspiruese, ose pneumonia e shkaktuar nga thithja e lëngjeve gastrike ose grimcave të ushqimit, mund të jetë më e vështirë për tu trajtuar.

3.Disa shkaqe të pazakona dhe te rralla të pneumonisë mund të infektojnë individë përndryshe të shëndetshëm dhe mund të jenë fatale. Shembujt përfshijnë: Hantavirus – kontraktuar nga jashtëqitjet e brejtësve të infektuar, Bakteret Bacillus anthracis (antraks) – një shkak i pazakontë i pneumonisë; për shkak të ekspozimit ndaj një burimi natyror siç janë kafshët e infektuara ose produktet shtazore, Bakteret Yersinia pestis (murtajë pneumonike) – infeksioni mund të ndodhë nga kontakti me një kafshë të infektuar ose nga frymëmarrja në pika të kollitura nga një person i infektuar me murtajë ose kur plaga bubonike ose septicemike përhapet në mushkëri .Korona virusi i sindromës së frymëmarrjes MERS-CoV – ky virus i frymëmarrjes i zbuluar rishtas (2012) ka shkaktuar infeksione serioze të frymëmarrjes Përhapja nga personi në person ndodh në punëtorët e kujdesit shëndetësor dhe kontakte të tjera të ngushta, të tilla si anëtarët e familjes dhe kujdestarët e njerëzve të sëmurë me MERS.
Simptomat -e pneumonisë ndryshojnë, varësisht nga mosha dhe gjendja shëndetësore e personit të prekur dhe nga çfarë mikrobi shkaktoi infeksionin. Foshnjat shumë të reja mund të mërmëriten dhe të marrin frymë, të marrin frymë shpejt dhe të jenë nervoze dhe letargjike. Të moshuarit mund të përjetojnë konfuzion. Pneumonia bakteriale mund të shfaqet pas një infeksioni viral dhe mund të shihet thjesht si një ftohje e zgjatur ose përkeqësuar e gripit.Simptomat e zakonshme të pneumonisë përfshijnë:Kollitja,Ethe dhe të dridhura,Lodhje,Gulçim, Dhimbje koke, Dhimbjet e muskujve, Dhimbje gjoksi, Të përziera dhe të vjella.Nese ndiheni më keq pas një ftohjeje ose gripi do te thote qe ju keni komplikime. Komplikimet që mund të ndodhin nga pneumonia përfshijnë grumbullimin e lëngjeve në mushkëri, të indeve të mushkërive (që mund të çojnë në infeksione të përsëritura), dështim të frymëmarrjes, sepsë dhe, rrallë, abscese të mushkërive (xhepat e qelbës në indet e mushkërive).
Testime dhe qëllimet e testimit janë përcaktimi i mikrobeve që shkaktojnë pneumoninë, kufizimi i përhapjes së saj te njerëzit e tjerë, përcaktimi i ashpërsisë së pneumonisë dhe udhëzimi i trajtimit. Në një numër të konsiderueshëm të rasteve, nuk është e mundur të përcaktohet shkaku i saktë i pneumonisë akute dhe trajtimi bazohet në paraqitjen klinike të personit dhe historinë mjekësore, përvojën e mjekut, mikroorganizmat e mundshëm të pranishëm në komunitet në atë kohë, si p.sh. gripit, dhe në udhëzimet e përcaktuara për kujdesin e infeksioneve të frymëmarrjes .Nëse simptomat e një personi nuk zgjidhen, atëherë mund të kryhet testimi shtesë për të ndihmuar në diagnostikimin e shkaqeve më pak të zakonshme të pneumonisë.

Testet jo-laboratorike-Kërkimi për shkakun e simptomave zakonisht fillon me një egzaminim fizik ku praktikues i shëndetit dëgjon mushkëritë për tinguj jo normalë të frymëmarrjes që mund të tregojnë një infeksion të mushkërive. Kjo shpesh ndiqet me studime të imazhitsi :Radiografia e kraharorit (radiografi) – përdoret për të zbuluar dhe ndihmuar në vlerësimin e ashpërsisë së një infeksioni në mushkëri. Skanimi me CT (tomografi e kompjuterizuar) – ndonjëherë përdoret për të zbuluar dhe vlerësuar një infeksion të mushkërive dhe për të kërkuar shkaqe të tjera jo-infektive të simptomave të një personi. Bronkoskopia – një procedurë e përdorur për të parë brenda mushkërive me një tub të hollë, fleksibël me majë kamere ,bëhet nëse trajtimi nuk po funksionon mirë.
Testet laboratorike-Në varësi të historisë mjekësore të personit të prekur , shenjave dhe simptomave që janë të pranishme në kohën e egzaminimit fizik, mund të kryhen një numër testesh laboratorike për të ndihmuar në vendosjen e një diagnoze. Testet e përgjithshme laboratorike mund të përfshijnë: CBC (pasqyra e plotë e gjakut) – vlerëson llojin dhe numrin e qelizave të bardha të gjakut; rezultatet mund të tregojnë se një infeksion është i pranishëm. BMP (paneli bazë metabolik) – teste të gjakut për natrium, kalium dhe kimikate të tjera për të ndihmuar në përcaktimin e ashpërsisë së sëmundjes. Gazrat e gjakut – matin pH dhe sasinë e oksigjenit (O2) dhe dioksidit të karbonit (CO2) të pranishëm në një mostër gjaku, për të vlerësuar funksionin e mushkërive.
Shembuj të testeve për pneumoni bakteriale të dyshuar përfshijnë: Kultura bakteriale e pështymës dhe njolla Gram – testet primare të urdhëruara për të zbuluar dhe identifikuar shkakun e pneumonisë bakteriale . Testimi i ndjeshmërisë – i kryer në bakteret patogjene të rritura në kulturë dhe identifikuar nga testimi; përdoret për të drejtuar trajtimin. Testimi i AFB – urdhërohet kur dyshohet për tuberkulozë ose një infeksion mykobakterie jo tuberkuloze. Kultura e gjakut – përdoret për të zbuluar septiceminë kur dyshohet se infeksioni është përhapur nga mushkëritë në gjak ose nga gjaku në mushkëri. Testimi i mikoplazmës – testi i gjakut ose kultura e veçantë për të ndihmuar në diagnostikimin e një infeksioni nga mikoplazma. Testimi i Legionella – testi i gjakut për antigjenin specifik, kulturën ose testin molekular për të diagnostikuar një infeksion të dyshuar të Legionella
Shembuj të testeve për pneumoni virale të dyshuar përfshijnë: Testet e gripit – përdoren për të ndihmuar në diagnostikimin e një infeksioni të gripit (gripit) dhe ndonjëherë për të ndihmuar në dokumentimin e pranisë së gripit në komunitet; testimi mund të përdoret gjithashtu për të identifikuar llojin e gripit që shkakton infeksionin.Testimi i RSV – përdoret gjatë sezonit të RSV-virusi sincicial respirator për të ndihmuar në diagnostikimin e infeksionit tek njerëzit që kanë simptoma të moderuara deri në ato të rënda dhe përfshirje të traktit të poshtëm të frymëmarrjes. Kryesisht urdhërohet tek foshnjat (midis moshës gjashtë muajsh dhe dy vjeç), të moshuarit dhe ata me sistem imunitar të komprometuar, të tilla si ata që kanë sëmundje të mëparshme të mushkërive ose që kanë bërë një transplant organi.Kultura virale – përdoret për të rritur një gamë të gjerë virusesh që mund të shkaktojnë infeksione. Testet e kërpudhave – porositen kur dyshohet për një infeksion fungale. Shembulli përfshin: Kulturat e kërpudhave – përdoren për të identifikuar kërpudhat specifike të pranishme. Shumë kërpudha rriten ngadalë, kështu që mund të duhen javë me radhë për rezultate. Testimi i ndjeshmërisë së kryer në kërpudha të izoluara nga një kulturë mund të ndihmojë në përcaktimin se cili antifungale është më e mira për t’u përdorur për trajtim.Testet për antigjenet dhe antitrupat e kërpudhave – që përdoren për të përcaktuar nëse një individ ka ose ka pasur kohët e fundit një infeksion specifik të kërpudhave. Ato janë më të shpejta se kulturat e kërpudhave, por testojnë vetëm për një specie të veçantë të kërpudhave, kështu që mjeku i kujdesit shëndetësor duhet të dijë për çfarë organizmi kërpudhash të testojë. Shumë njerëz kanë antitrupa kërpudhorë nga një ekspozim paraprak i kërpudhave, kështu që një test i vetëm i antitrupave mund të mos konfirmojë praninë e një infeksioni aktual. Ndonjëherë, mostrat e gjakut mblidhen me largësi prej 2 deri në 3 javë (mostra akute dhe rikuperuese) dhe testohen për të parë nëse nivelet e antitrupave (titrat) po ndryshojnë; vlerësimi i këtyre rezultateve mund të zgjasë disa javë.
Testet molekulare – këto teste mund të përdoren për të identifikuar praninë e baktereve, kërpudhave dhe / ose viruseve në një mostër të frymëmarrjes duke zbuluar materialin gjenetik (ADN, ARN) të mikrobeve. Këto lloje të testeve në përgjithësi janë shumë të ndjeshme dhe specifike dhe janë veçanërisht të dobishme në zbulimin e mikroorganizmave që janë të vështira për tu kulturuar.Disa analiza kërkojnë një mikrob të vetëm specifik, siç është Mycoplasma pneumoniae. Një metodë është reaksioni zinxhir i polimerazës (PCR).Metodat e reja mund të testojnë njëkohësisht për disa baktere, kërpudha ,viruse. Shembuj të këtyre metodave përfshijnë PCR dhe mikro-rrezet e ADN-së të shumëfishta.
Analiza e lëngut pleural – nëse lëngu është grumbulluar në hapësirën midis mushkërive dhe murit të gjoksit, mund të testohet për të ndihmuar në përcaktimin e shkakut të infeksionit.
Parandalimi dhe Trajtimi- Individët mund të mbrojnë veten nga ekspozimi ndaj baktereve, viruseve dhe kërpudhave që shkaktojnë pneumoni duke ndjekur praktika të mira higjienike si larje e shpeshtë e duarve, mbrojtjet e frymëmarrjes së kollitjes ose teshtitjes në një lecke , bërryl ose mëngë . Përdorimi i dezinfektuesit për pastrimin e sipërfaqeve që preken rregullisht me duar, siç janë , tavolinat , dyert, dorezat, tastierat, telekomandat dhe pajisjet e tjera. Shmangia e prekjes së fytyrës, syve, hundës dhe gojës pa larë duart. Shmangia e kontaktit të ngushtë me njerëzit e sëmurë me infeksione të frymëmarrjes.
Trajtimi – Disa vaksina janë në dispozicion për të ndihmuar në mbrojtjen kundër ose zvogëlimin e rrezikut të shkaqeve të caktuara të pneumonisë, duke përfshirë Streptococcus pneumoniae (pneumokoku), Haemophilus influenzae tip b (Hib), gripi sezonal dhe disa të tjerë. Pneumonitë bakteriale dhe mikoplazma trajtohen zakonisht me antibiotikë. Infeksionet mykotike trajtohen me ilaçe antifungale. Disa infeksione mund të kërkojnë trajtim për një periudhë të zgjatur kohe.Në varësi të shkakut të pneumonisë virale dhe kohëzgjatjes së simptomave para se të shihni një mjek, mund të jepen ilaçe antivirale, por shpesh vetëm kujdesi mbështetës është një mundësi.Njerëzit me raste të rënda të pneumonisë mund të kërkojnë shtrim në spital, trajtim me oksigjen ose ndihmë tjetër të frymëmarrjes dhe ilaçe antimikrobike intravenoze.

Të gjitha testet e nevojshme diagnostifikuese dhe hulumtuese mund t`i realizoni në Olive Medical & Laboratory.

Shkruan: Dr. Valbonë Blaku Specialiste e Mjekësisë Familjare, staf në Olive Medical & Laboratory 

FOOD DNA në Olive Medical & Laboratory.

 Përcaktoni metabolizmin tuaj
 Riskun për diabet
 Riskun për dislipidemi
 Riskun për obezitet
 Shkakun e obezitetit
 Intolerancat sipas geneve
 Ushqyeshmërinë sipas geneve

 Numrat kontaktues: +38349520056 dhe +38349520078
 Adresa: Rr Fadil Hoxha L.Kalabria Obj.EXDC Kati-2, Prishtinë

Besoni në më t’mirët, besoni në Olive Medical & Laboratory! 

Koagulimi intravaskular i shpërndarë (DIC) është një gjendje serioze, ndonjëherë kërcënuese për jetën, në të cilën proteinat në gjak të përfshira në mpiksjen e gjakut bëhen tepër aktive. Mpiksjet e gjakut formohen në enët e vogla të gjakut në të gjithë trupin. Kjo mund të prishë rrjedhën normale të gjakut në organe të tilla si veshkat dhe mëlçia dhe mund të çojë në dështim të organeve. Për shkak se mpiksja përdor proteina të mpiksjes dhe trombocite, mund të ndodhë gjakderdhje e tepruar. Ky aktivizim anormal i mekanizmave të mpiksjes së gjakut mund të zhvillohet si rezultat i një sërë sëmundjesh dhe gjendjesh.Në mënyrë tipike, kur një person ka një dëmtim të enës së gjakut dhe ndodh gjakderdhje, trupi ndalon gjakderdhjen duke filluar një proces të quajtur hemostazë. Së pari, trombocitet ngjiten në vendin e dëmtimit dhe grumbullohen së bashku, duke formuar një prizë të lirshme. Pastaj faktorët e mpiksjes aktivizohen në mënyrë sekuenciale (shih kaskadën e mpiksjes) për të prodhuar një rrjetë fijesh fibrine që enden nëpër spinën e trombociteve dhe formojnë një mpiksje të qëndrueshme. Mpiksja qëndron në vend derisa lëndimi të shërohet, atëherë faktorë të tjerë e thyejnë mpiksjen (fibrinolizën) dhe e heqin atë. Ky proces i mpiksjes rregullohet fort. Mekanizmat e feedback-ut përshpejtojnë procesin e mpiksjes, pastaj e ngadalësojnë atë dhe kontrollojnë vëllimin e mpiksjes së prodhuar.Normalisht, trupi fillon hemostazën dhe formon një mpiksje gjaku vetëm kur është e nevojshme, d.m.th., kur ka një dëmtim dhe gjakderdhje. Trupi zbulon një pro-mpiksje, një substancë e tillë si faktori indor që lirohet nga qelizat kur ato dëmtohen. Bazuar në shkallën e dëmtimit, trupi përgjigjet duke stimuluar mpiksjen e mjaftueshme për të ndaluar gjakderdhjen dhe duke e kufizuar atë lokalisht, domethënë vetëm në vendin e dëmtimit.Me kushtet që shkaktojnë DIC, përgjigjja është e ekzagjeruar, mpiksja aktivizohet në të gjithë trupin dhe mekanizmat e kontrollit frenohen. Rezultati është formimi i një morie mpiksjesh të imëta që mund të bllokojnë enët e vogla të gjakut dhe të parandalojnë që gjaku dhe oksigjeni të shkojnë në indet dhe organet, duke çuar në dështim të shumë organeve. Mpiksja e përhapur mund të përdorë trombocitet dhe faktorët e koagulimit me një shpejtësi të shpejtë. Kjo mund ta mbingarkojë sistemin deri në atë pikë sa trupi të fillojë të rrjedh gjak, sepse trombocitet dhe faktorët e koagulimit janë shteruar. Mund të ndodhë mpiksje dhe gjakderdhje e njëkohshme. DIC mund të zhvillohet shumë shpejt, duke u bërë serioz ose edhe i rrezikshëm për jetën në një kohë të shkurtër.

DIC mund të ndodhë me kushte të tilla si:Infeksionet, veçanërisht me infeksione të rënda ose sistemike (dhe ndonjëherë që rezulton me sepsë), kryesisht bakteriale, por edhe ndonjëherë shihen me infeksione kërpudhore, virale ose parazitare, Trauma, të tilla si për shkak të një aksidenti ose djegieje të konsiderueshme, Kirurgji madhore, siç është kirurgjia bajpas kardiopulmonare, Shtatzënia dhe lindja e fëmijës, veçanërisht kur një grua ka mbajtur materiale placentare, ose një fetus që ka vdekur (lindje e vdekur), Kanceret, të tilla si leucemia akute promileocitike ose tumoret që zhvillohen brenda gjëndrave (adenokarcinoma); qelizat kancerogjene mund të lëshojnë një pro-mpiksje. Dështimi i organeve, të tilla si mëlçia, pankreasi ose dështimi i veshkave. Shkaqe të tjerë më pak të zakonshëm, të tilla si helmi i kafshimit të gjarprit, reaksioni toksik i ilaçeve, reagimi i transfuzionit të gjakut, transplantimi i organeve ose ngrirja .Shumica e rasteve të DIC që diagnostikohen zhvillohen shpejt dhe papritmas (akute), por ka raste në të cilat zhvillohet gradualisht, duke ndodhur për një periudhë më të gjatë kohore. Kjo formë kronike e DIC është e vështirë të njihet dhe diagnostikohet shumë më rrallë. Mpiksja dhe gjakderdhja e njëkohshme mund të ndodhin me DIC kronike, por në shumicën e rasteve ky është një proces i aktivizimit të vazhdueshëm të mpiksjes së gradës më të ulët dhe trupi ka kapacitet të mjaftueshëm për të kompensuar. Me DIC kronike, mbizotëron mpiksja e rritur, e jo gjakderdhja. Kanceri është një nga shkaqet më të zakonshme të shkallës së ulët të DIC.

Shenja dhe simptoma e DIC varen nga gjendja themelore, të tilla si infeksioni, trauma dhe nga ashpërsia dhe shkalla e DIC. Përveç shenjave dhe simptomave të gjendjes themelore, ato të DIC shoqërohen me gjakderdhje dhe / ose mpiksje të papërshtatshme.Gjakderdhja e rëndësishme zakonisht ndodh nga të paktën tre vende të ndryshme.Gjak në jashtëqitje ose urinë nga gjakderdhja e brendshme. Dhimbje koke dhe simptoma të tjera të shoqëruara me gjakderdhje në tru. Mavijosje dhe formimi i pikave të vogla të kuqe në lëkurë (petechiae). Gjakderdhje në vendin e plagëve, vendeve kirurgjikale, faqeve të gjilpërës ose kateterit intravenoz (IV). Gjakderdhje nga mukoza – nga hunda, mishrat e dhëmbëve, goja, etj.Mpiksja e gjakut- Simptomat varen nga vendndodhja e mpiksjes së gjakut dhe mund të përfshijnë:Simptomat që lidhen me mosfunksionimin e organeve të shkaktuara nga mpiksjet e gjakut që bllokojnë rrjedhën e gjakut dhe oksigjenin në organe të tilla si mëlçia dhe veshkat, duke çuar në dështim të mëlçisë dhe veshkave. Nxirja e lëkurës e shkaktuar nga bllokimi nga mpiksjet e gjakut dhe rrjedhja e dobët e gjakut në lëkurë. Dhimbje gjoksi, kollitje gjaku dhe / ose vështirësi në frymëmarrje të shkaktuara nga mpiksjet e gjakut në mushkëri. Dhimbje në gjoks dhe / ose një sulm në zemër i shkaktuar nga mpiksja në zemër. Dhimbje koke dhe simptoma të tjera të shoqëruara me një goditje në tru, të shkaktuara nga mpiksja në tru. Qëllimet e testimit janë të identifikojnë DIC, të vlerësojnë ashpërsinë e tij dhe të monitorojnë efektet e tij me kalimin e kohës. Nuk ka një test të vetëm që mund të përdoret për të diagnostikuar patjetër DIC. Një praktikues i kujdesit shëndetësor do të marrë parasysh shumë faktorë kur vlerëson një person që mund të ketë këtë gjendje, të tilla si shenja dhe simptoma, prania e një gjendje themelore, ekzaminimi fizik dhe historia mjekësore.Ashpërsia dhe shtrirja e DIC mund të ndryshojë me kalimin e kohës, kështu që testimi laboratorik shpesh kryhet në disa intervale për të monitoruar statusin e një personi.

Disa teste rutinë që mund të kryhen përfshijnë: CBC (numërimi i plotë i gjakut) – përfshin një numër të trombociteve; në DIC, trombocitet shpesh janë të ulta.Njollat e gjakut nga individë me DIC shpesh tregojnë zvogëlim të numrit të trombociteve dhe prani të trombociteve të mëdha dhe qelizave të kuqe të fragmentuara (skistocitet). PT (koha e protrombinës) – shpesh zgjatet me DIC pasi që konsumohen faktorë të mpiksjes. PTT (koha e pjesshme e tromboplastinës) – mund të zgjatet. D-dimer – një test që zbulon një proteinë që rezulton nga prishja e mpiksjes; shpesh është ngritur dukshëm me DIC; nëse është normale, atëherë DIC nuk ka gjasa.Fibrinogjen – një nga faktorët e koagulimit; është i ulët me DIC. Një sistem i pikëzimit të testit i zhvilluar nga Shoqëria Ndërkombëtare për Trombozën dhe Hemostazën mund të përdoret për të vlerësuar një grup të rezultateve të testit për të ndihmuar të përcaktuar nëse DIC është i pranishëm. Rezultati bazohet në rezultatet e numërimit të trombociteve, PT, D-dimer (ose produkte të degradimit të fibrinës) dhe fibrinogjenit. Sa më i lartë rezultati, aq më shumë ka të ngjarë që DIC të jetë i pranishëm.Meqenëse DIC mund të ndikojë në shëndetin dhe funksionimin e disa organeve, testimi më i përgjithshëm, siç është një panel metabolik gjithëpërfshirës (CMP), mund të urdhërohet për të vlerësuar, për shembull, statusin funksional të veshkave dhe mëlçisë. Për më tepër, disa teste të tjera mund të porositen për të ndihmuar në zbulimin e sëmundjes themelore ose gjendjes që po shkakton një person të zhvillojë DIC.

Testet jo-laboratorike- Nganjëherë kryhet një skanim me rreze x ose imazhe të tjera për të ndihmuar në lokalizimin e mpiksjes së gjakut dhe vlerësimin e organevE.

Trajtimi- Qëllimet e trajtimit për DIC janë të adresojnë gjendjen themelore që po shkakton aktivizimin e mpiksjes dhe të stabilizojnë personin e prekur. Në shumicën e rasteve, DIC do të zgjidhet kur sëmundja ose gjendja trajtohet. DIC akut zakonisht trajtohet në një ambient spitalor. Mund të ketë nevojë të merren masa mbështetëse për të adresuar gjakderdhjen dhe mpiksjen. Njerëzve që kryesisht paraqesin gjakderdhje të rëndë mund t’u jepen trombocite ose plazma të freskët të ngrirë ose kriopresipitim që përmban faktorë të koagulimit, veçanërisht kur kërkohen procedura kirurgjikale për të adresuar gjendjen themelore.

Të gjitha testet e nevojshme diagnostifikuese dhe hulumtuese mund t`i realizoni në Olive Medical & Laboratory.

Shkruan: Dr. Valbonë Blaku Specialiste e Mjekësisë Familjare, staf në Olive Medical & Laboratory

DVT (Tromboza e venave të thella) është formimi i një mpiksje gjaku në venë. Shumica e DVT-ve e kanë origjinën në një venë të thellë në muskul ose kofshë, por ato mund të ndodhin edhe në pjesë të tjera të trupit, të tilla si venat e thella në legen, bark ose krahë. Këto mpiksje mund të kufizojnë rrjedhën e gjakut, duke ngadalësuar ose bllokuar kthimin e gjakut në mushkëri dhe zemër. Disa njerëz kanë tendencë të krijojnë mpiksje më lehtë se të tjerët. DVT mund të zhvillohen si një ndërlikim i çrregullimeve të tepërta të mpiksjes së gjakut. Ju mund të zhvilloni një rrezik në rritje të mpiksjes së gjakut për shkak të kushteve para-ekzistuese, ilaçeve ose zgjedhjeve të stilit të jetës, për shembull. Rrallë, mund të keni një predispozitë për shkak të gjeneve që keni trashëguar.

Në rast se nuk trajtohet, një DVT mund të vazhdojë të rritet, duke bllokuar përfundimisht venën dhe duke shkaktuar dhimbje, inflamacion, ënjtje, ndryshim të ngjyrës dhe shpesh dëmtime të përhershme. Edhe me trajtimin, mund të ndodhë një rrezik i rritur për një DVT tjetër, ashtu si edhe ndërlikimet afatgjata, të quajtura sindroma postthrombotice (PTS). Kjo gjendje mund të çojë në simptoma kronike në zonën e prekur (p.sh., këmbë, krah) pas një DVT, të tilla si ënjtje afatgjatë, dhimbje, dhembje, rëndim, lodhje, ngërç, lëkurë të errësuar, nuancë kaltërosh ose shqetësim jo specifik .Megjithatë, rreziku më i madh me DVT nuk është mpiksja në vendin e tij origjinal. Eshtë rreziku i tromboembolisë (bllokim i enës së gjakut në një pjesë të ndryshme të trupit), veçanërisht embolia pulmonare (PE). Kjo ndodh kur një pjesë e mpiksjes së gjakut prishet dhe udhëton në mushkëri, ku mund të bllokojë rrjedhën e gjakut në mushkëri. PE është një urgjencë mjekësore që mund të jetë menjëherë e rrezikshme për jetën.Së bashku, DVT dhe PE grupohen në VTE (tromboembolia venoze), mpiksje gjaku që formohen në venat e trupit, por jo në arterie. Vdekja e papritur është simptoma e parë në rreth 25% të atyre me emboli pulmonare PE.Rreth 30% deri 50% e njerëzve me DVT do të kenë ndërlikime afatgjata, dhe rreth 30% me DVT dhe / ose PE do të kenë një tjetër brenda 10 viteve .

Faktoret e rrezikut – Një numër kushtesh dhe faktorësh mund të rrisin rrezikun e DVT. Ju mund të keni më shumë se një faktor ose gjendje që rrit rrezikun tuaj, dhe rreziku që rezulton mund të jetë akumulues. Për shembull, nëse keni një rrezik të trashëguar, ju do të keni më shumë rrezik nëse pini duhan ose përdorni kontraceptivë oralë. Faktorët më të zakonshëm të rrezikut fitohen më vonë gjatë jetës (ju nuk keni lindur me kete). Me disa nga këta faktorë, ju mund të bëni ndryshime për të ulur rrezikun e mpiksjes së gjakut.

Disa shembuj të faktorëve të fituar të rrezikut përfshijnë: Mosha – rreziku i mpiksjeve rritet sa më shumë plakeni (veçanërisht më i vjetër se mosha 55 vjeç).Gjendjet kronike si kanceri (i kohëve të fundit ose i përsëritur), sëmundja e zemrës (p.sh. dështimi kongjestiv i zemrës), sëmundja e veshkave (p.sh. sindroma nefrotike), sëmundja e mushkërive . Kateteri i vendosur në një venë qendrore – ky është një tub që vendoset në një venë kryesore të trupit në mënyrë që të administrohen lëngje dhe ilaçe. Këto lidhen veçanërisht me DVT që ndodhin në pjesën e sipërme të trupit.Rritja e hormonit estrogjen – nga ilaçet (kontrolli i lindjes me bazë estrogjeni ose terapia e zëvendësimit të hormoneve) ose nga shtatzënia (gjatë dhe deri në 3 muaj pas lindjes së foshnjës). Histori personale e DVT – pasi të keni pasur një mpiksje gjaku, ju jeni në rrezik të rritur për të patur një tjetër. Palëvizshmëria – pushimi i zgjatur në shtrat ose ulja për periudha të gjata kohore ngadalëson rrjedhën e gjakut dhe muskujt e viçit nuk kontraktohen për të ndihmuar në qarkullimin e gjakut; çdo gjë që ngadalëson rrjedhën e gjakut për një sasi të konsiderueshme kohe, ndonjëherë edhe për disa orë, të tilla si mund të ndodhin gjatë një udhëtimi të gjatë me aeroplan. Kjo quhet staza venoze ose më shpesh “sindroma e klasës së trajnerëve”. Kirurgjia, veçanërisht kirurgjia që përfshin barkun ose legenin dhe operacionet ortopedike, të tilla si operacionet e gjurit ose hip; mund të ketë një aktivizim të faktorëve indorë që rrisin rrezikun e mpiksjes si dhe rritje të palëvizshmërisë gjatë rikuperimit. Qëndrimi në spital – 50% e mpiksjes së gjakut ndodhin gjatë ose menjëherë pas një qëndrimi në spital ose operacionit. Sëmundje inflamatore e zorrëve , Sindromi Antifosfolipid (APS) – një çrregullim i tepruar i mpiksjes, Lëndimi i një vene – dëmtimi i mureve të venave nga frakturat, dëmtimet e muskujve ose trauma të tjera mund të nxisë formimin e mpiksjes së gjakut.Mbipesha, Pirja e duhanit. Rrallë, njerëzit trashëgojnë variacione gjenetike (mutacione) që rrisin rrezikun e mpiksjes së papërshtatshme. Disa nga faktorët më të zakonshëm të rrezikut të trashëguar përfshijnë: Mutacioni i faktorit V Leiden (rezistenca e aktivizuar e proteinave C), Mutacioni protrombina 20210 (mutacioni i faktorit II), Mangësi në antitrombinë, proteinë C ose proteinë S.

Shenjat dhe simptomat- Rreth gjysma e njerëzve me DVT nuk kanë ose kanë pak shenja dhe simptoma të dukshme. Nëse keni simptoma, ato mund të zhvillohen papritmas ose gradualisht dhe mund të përfshijnë:Grumbullimi i lëngjeve, ënjtjeve (edemave) në këmbën e prekur . Dhimbje ose ndjeshmëri në këmbë (mpiksjet që zhvillohen me shpejtësi shpesh shkaktojnë më shumë dhimbje sesa ato që zhvillohen ngadalë). Skuqje dhe / ose ngrohtësi e lëkurës në këmbë. Nëse një pjesë e mpiksjes prishet dhe udhëton në mushkëri, ju keni një emboli pulmonare (PE).

Shenjat dhe simptomat e PE mund të zhvillohen shpejt dhe përfshijnë: Dhimbje gjoksi që përkeqësohet me frymëmarrje të thellë ose kollitje , kollitja me gjak, vështirësi në frymëmarrje, rrahje të shpejtë ose të parregullt të zemrës, Presion shumë i ulët i gjakut, të fikët ,

Testet laboratorike- Para se të keni bërë testimin, së pari do të vlerësoheni për të vlerësuar probabilitetin tuaj për të pasur një DVT. Vlerësimi merr parasysh disa faktorë, siç janë historia juaj mjekësore dhe shenjat dhe simptomat.Bazuar në vlerësimin, nëse probabiliteti juaj i para-testit është i ulët deri mesatar, atëherë ka të ngjarë që së pari të keni një test D-dimer. Një rezultat negativ i dimerit D përjashton një DVT. Një rezultat pozitiv mund të shkaktohet nga një DVT ose shumë kushte të tjera, kështu që një ose më shumë teste të imazhit (shih më poshtë) kërkohen për diagnozën.Nëse probabiliteti juaj i provës paraprake është i lartë për një DVT, atëherë shpesh nuk bëhet një test me dimer D. Në vend të kësaj, do të keni një ose më shumë teste të imazhit .Disa teste të përgjithshme laboratorike mund të bëhen në të njëjtën kohë me një vlerësim fillestar:
Numërimi i plotë i gjakut (CBC) – vlerëson përbërësit e gjakut duke përfshirë trombocitet, fragmentet e qelizave që luajnë një rol në mpiksjen e gjakut;
Koha e protrombinës (PT) dhe një kohë e pjesshme e tromboplastinës (PTT) – këto teste vlerësojnë sasinë dhe funksionin e faktorëve të koagulimit të gjakut.
Testet për të ndihmuar në diagnostikimin e shkakut themelor:Nëse diagnostikoheni me një DVT dhe nuk keni faktorë klasikë rreziku, ose keni një DVT në një moshë të re (më të re se 50 vjeç) ose në një vend të pazakontë, mund të bëhen teste shtesë për të përcaktuar shkakun themelor. Ky test është i rëndësishëm për të ndihmuar në përcaktimin e rrezikut tuaj për të pasur DVT të përsëritura.
Disa analiza mund të bëhen ndërsa jeni duke u trajtuar për një DVT.
Shembujt përfshijnë:Anticoagulant lupus dhe antitrupa të tjerë antifosfolipidë – për të ndihmuar në diagnostikimin e sindromës antifosfolipide (APS)
Faktori V Leiden dhe protrombina (faktori II) mutacioni 20210 – për të zbuluar faktorët e trashëguar të rrezikut (mund të mos bëhet me DVT-në e parë, por mund të përdoret nëse keni një mpiksje gjaku të përsëritur). Disa analiza preken nga një mpiksje gjaku ekzistuese ose nga trajtimi për një DVT dhe nuk mund të bëhen derisa mpiksja juaj të jetë trajtuar dhe zbutur. Mjeku juaj i kujdesit shëndetësor mund të urdhërojë testet e mëposhtme disa javë ose muaj më vonë për të ndihmuar në përcaktimin e shkakut të DVT tuaj. Këto teste ndihmojnë në zbulimin e mungesës në faktorët e koagulimit të gjakut: Proteina C dhe proteina S, Antitrombina. Testet për të monitoruar trajtimin:PT / INR (raporti i normalizuar ndërkombëtar) – për të monitoruar terapinë me warfarin PTT – për të monitoruar terapinë standarde (jo të fraksionuar) me heparinë. Heparin anti-Xa – për të monitoruar terapinë standarde të heparinës dhe ndonjëherë për të monitoruar terapinë e heparinës me peshë të ulët molekulare (LMWH).

Testimi i ndjeshmërisë së warfarinës – testi mund të porositet nëse përshkruhet terapi me warfarin; ky test ndihmon në përcaktimin e ndjeshmërisë tuaj të mundshme ose, më rrallë, rezistencën ndaj warfarinës dhe ndihmon mjekun tuaj të kujdesit shëndetësor të zgjedhë doza të përshtatshme.Nëse jeni duke marrë terapi me heparinë dhe numri i trombociteve zvogëlohet ndjeshëm (trombocitopeni), veçanërisht nëse keni edhe mpiksje të re gjaku, mund të bëni një provë për antitrupin trombocitopeni të induktuar nga heparina (antitrupi PF4). Testi zbulon antitrupat që zhvillohen në disa njerëz të trajtuar me heparinë. Nëse tregohet, testi ndihmon në diagnostikimin e trombocitopenisë së shkaktuar nga heparina e ndërmjetësuar nga imuniteti (HIT tipi II), një gjendje që shkakton një numër të ulët të trombociteve (trombocitopeni) dhe mpiksje të tepruar (trombozë).

Testet jo-laboratorike- Mund të bëhet një provë e imazhit ose një seri e testeve të imazhit për të ndihmuar në gjetjen e një mpiksjeje që është formuar në venë. Disa shembuj përfshijnë:Ekografia (përdoret më shpesh), Venografia, Plitizmografia e rezistencës, Disa teste të imazhit mund të bëhen për të gjetur një emboli pulmonare të dyshuar (PE). Shembujt përfshijnë:MRI, Angiografia CT, Skanimi pulmonar V / Q

Parandalimi i DVT dhe PE për herë të parë dhe DVT i përsëritur fillon duke minimizuar faktorët e rrezikut që mundeni, siç janë:Shmangia e uljes së qetë për periudha të zgjatura kohore duke ecur rreth çdo 2 deri në 3 orë. Lëvizni sa më shpejt që t’ju lejohet pasi të jeni i mbyllur në shtrat. Lëvizja sa më shpejt që ju lejohet pas një operacioni dhe / ose duke përdorur mjete mekanike për të ndihmuar në lëvizjen e gjakut në këmbë (të tilla si mëngët pneumatike që përshtaten mbi këmbë dhe presionin e pulsit). Marrja e ilaçeve para, gjatë dhe pas një operacioni për të ndihmuar në parandalimin e një DVT, Lënia e duhanit. Të jesh i vetëdijshëm për faktorët e rrezikut dhe të komunikosh me mjekun tënd të kujdesit shëndetësor për to. Marrja e terapisë së përshkruar antikoagulante (“hollimi i gjakut”), afatshkurtër ose afatgjatë, që përshtatet individualisht për situatën tuaj. Parandalimi i PTS dhe lehtësimit të simptomave. Çorapet e graduara të kompresimit mund të përshkruhen për të ndihmuar në parandalimin e sindromës postthrombotike (PTS) dhe ënjtjen e këmbëve, si dhe për të ndihmuar në lehtësimin e simptomave. Ato janë çorape elastike që janë shumë të shtrënguara në kyçin e këmbës dhe më pas shtrëngojnë më pak muskulin.

Trajtimi- Medikamentet në dispozicion për të trajtuar DVT vazhdimisht evoluojnë:

Antikoagulantët – këto janë trajtimet më të zakonshme për DVT. Ata ndalojnë që një mpiksje gjaku të rritet, ndërsa trupi ngadalë e rithith atë. Ato gjithashtu ndihmojnë në parandalimin e formimit të atyre të reja. Ekzistojnë një numër i këtyre ilaçeve që mund të jepen me injeksion ose të merren si pilula. Secila prej tyre mbart rrezikun e shkaktimit të episodeve të gjakderdhjes. Disa kërkojnë monitorim me analiza gjaku, disa jo. Rreziqet, përfitimet dhe kostot e antikoagulantëve të ndryshëm duhet të diskutohen me mjekun tuaj të kujdesit shëndetësor. Vendosja e filtrit IVC – nëse tregohet bazuar në vlerësimin klinik, një pajisje filtrimi mund të vendoset brenda venës cava inferiore (IVC, një venë e madhe në bark që kthen gjakun nga pjesa e poshtme e trupit në zemër) për të parandaluar mpiksjen në mushkëri. Trombolitik / Trombolizë (i quajtur zakonisht “shpërndarës të mpiksjes”) – në raste të rënda, ilaçet mund të injektohen në gjak ose të shpërndahen direkt përmes një kateteri në vendin e mpiksjes në venë. Ata tretin mpiksjen, por mbajnë rrezikun e shkaktimit të gjakderdhjes serioze (të tilla si brenda kokës).Heqja e mpiksjes kirurgjikale – kjo procedurë mund të bëhet përmes një shumëllojshmërie metodash, duke përfshirë përdorimin e kateterit të drejtuar dhe tullumbaces. Heqja kirurgjikale e një mpiksje mund të kryhet kur nuk mund t’ju jepen antikoagulantë, por ai mbart rreziqet e veta.

Të gjitha testet e nevojshme diagnostifikuese dhe hulumtuese mund t`i realizoni në Olive Medical & Laboratory.

Një test i tolerancës së insulinës (ITT) – është një procedurë diagnostike mjekësore gjatë së cilës insulina injektohet në venën e një pacienti, pas së cilës matet glukoza në gjak në interval të rregullt.

• Kjo procedurë kryhet për të vlerësuar funksionin e hipofizës, funksionin adrenal, ndjeshmërinë ndaj insulinës , dhe ndonjëherë për qëllime të tjera. Një ITT zakonisht urdhërohet dhe interpretohet nga endokrinologët.Kur përdoret për të vlerësuar ndjeshmërinë ndaj insulinës, administrohet një dozë standarde e insulinës, dhe glukoza në gjak monitorohet me marrjen e mostrave të shpeshta. Shkalla e zhdukjes së glukozës plazmatike (KITT) tregon shkallën e ndjeshmërisë ndaj insulinës në tërë trupin, dhe lidhet mirë me teknikën se arte te kapjes se glukozës standarde

• Kur përdoret për vlerësimin e integritetit të boshtit hipotalamik-hipofizë-adrenal (HPA), injeksionet me insulinë vazhdojnë deri në pikën e induktimit të hipoglikemisë ekstreme nën 2.2 mmol / l (40 mg / dl). Pacienti duhet të ketë neuroglikopeninë simptomatike për të shkaktuar kaskadën kundër-rregulluese. Nivelet e glukozës nën 2.2 mmol / L janë simptoma të pamjaftueshme. Truri duhet të regjistrojë nivele të ulëta të glukozës. Si përgjigje, hormoni adrenokortikotrop (ACTH) dhe hormoni i rritjes (GH) lëshohen si pjesë e mekanizmit të stresit. Lartësia e ACTH bën që lëvorja mbiveshkore të lëshojë kortizolin. Normalisht, të dy kortizoli dhe GH shërbejnë si hormone kundërregjistruese, duke kundërshtuar veprimin e insulinës, d.m.th. duke vepruar kundër hipoglikemisë.

• ITT deri në pikën e hipoglikemisë ekstreme konsiderohet të jetë standardi i artë për vlerësimin e integritetit të HPA.

• Ndonjëherë ITT kryhet për të vlerësuar kapacitetin kulmin të veshkave, p.sh. para operacionit. Supozohet se aftësia për t’iu përgjigjur hipoglikemisë së induktuar nga insulina përkthehet në ngritjen e duhur të kortizolit në ngjarjen stresuese të sëmundjes akute ose operacionit të madh.

• Versioni ekstrem i hipoglikemisë së ITT është potencialisht shumë i rrezikshëm dhe duhet të merret me shumë kujdes, sepse mund të shkaktojë iatrogjenikisht ekuivalentin e një gjendje kome diabetike. Një profesionist i shëndetit duhet të marrë pjesë në të në çdo kohë.Teste të tjera provokuese që shkaktojnë shumë më pak lëshim të hormonit të rritjes përfshijnë përdorimin e glukagonit, argininës dhe klonidinës.

• Efektet anësore-përfshijnë djersitje, palpitacione, humbje të vetëdijes dhe rrallë konvulsione për shkak të hipoglikemisë së rëndë e cila mund të shkaktojë gjendje kome. Nëse shfaqen simptoma ekstreme, glukoza duhet të jepet në mënyrë intravenoze. Në subjektet pa rezervë veshkore mund të ndodhë një krizë Addisoniane. Për stimulimin e kortizolit, testi i stimulimit ACTH ka shumë më pak rrezik.

• Contraindicacionet -Ky test nuk duhet të kryhet tek fëmijët jashtë një njësie të specializuar endokrine pediatrike. Sëmundja ishemike e zemrës , epilepsia , panhypopituitarism i rëndë, hypoadrenalis. Hipotiroidizmi dëmton përgjigjen e GH dhe kortizolit. Pacientët duhet të kenë filluar zëvendësimin kortikosteroid para tiroksinës pasi që kjo e fundit është raportuar të ulë një krizë Addisonian me mungesë të dyfishtë. Nëse konfirmohet insuficienca adrenale, nevoja për një ITT të përsëritur mund të ketë nevojë të rishqyrtohet pas 3 muaj terapie me tiroksinë.

• Interpretimi -Testi nuk mund të interpretohet nëse nuk arrihet hipoglikemia (<2.2 mmol / L (ose) <40 mg / dl).

• Hypopituitarism- Një përgjigje adekuate e kortizolit përcaktohet si një rritje në më e madhe se 550 nmol / L. Pacientët me përgjigje të dëmtuar të kortizolit (më pak se 550, por më të madhe se 400 nmol / L) mund të kenë nevojë vetëm për mbulim steroide për sëmundje të mëdha ose strese. Një përgjigje adekuate e GH ndodh me një përgjigje absolute që tejkalon 20 mU / L.

• Sindroma e Kushingut-Do të ketë një ngritje prej më pak se 170 nmol / L mbi luhatjet e niveleve bazike të kortizolit.

Gjasat po tregojnë se pasojat në shëndet apo edhe vdekjet nga mbidozimi i barnave do të rriten në vitet në vijim, kryesisht për shkak të përdorimit të tepruar të analgjetikve, antipiretikve, kortikosteroideve dhe antibiotikëve, nuk mund të lehen anash as antikoagulantët, dhe stimuluesit pa i harruar as vitmainat dhe mineralet e përdorura pa kontrollë.

Të dhënat e fundit nga hulumtimet që bëjnë shtetet e zhvilluara tregojnë se pandemia COVID-19 po përkeqëson tendencat e mbidozimit të barnave. Hulumtimet për barna të prodhuara në mënyrë të pakontrolluar, komplikimet apo edhe vdekjet e paqëllimshme nga mbidoza e barnve tregojnë se mbi 80% përfshijnë opioidet dhe stimuluesit. Opioidet janë një klasë ilaçesh që përdoren për të zvogëluar dhimbjen dhe përfshijnë morfinë, heroinë, oksikodon dhe fentanil. Stimuluesit rrisin vigjilencën, vëmendjen dhe energjinë dhe përfshijnë kokainë, amfetaminë dhe metamfetaminë.

Pandemia globale nuk i ka lënë anash as barnat tjera të permendura më lartë për shkak të mundësive të dhënies së efekteve anësore dhe komplikacioneve. Të dhënat tregojnë se pandemia COVID-19 po përkeqëson tendencat e mbidozimit të barnave dhe vdekjet. Raportet e hulumtimeve te fundit nga vendet ne zhvillim detajojnë një rritje prej 18% të mbidozave të dyshuara per opioide qe perdoren për dhimbje kronike. Kjo behet për të vlerësuar rrezikun e pacientëve të tyre për dëmtim të lidhur me perdorimin e opioideve .Per kete qellim përdorin testimin e kencentrimit e barnave ne urine si dhe për të monitoruar trajtimin apo edhe mbidozimin e tyre . Ky testim mund të zbulojë nëse pacientët janë duke marrë barna të përshkruara, dhe nëse ata gjithashtu mund të marrin barna të pa përshkruara që mund të shkaktojnë një mbidozim dhe komplikacione . Praktikuesit e kujdesit shëndetësor gjithashtu duhet të referojnë pacientë të cilët janë në rrezik dëmtimi të shëndetit qoft ai mendor, socialë apo edhe të çrregullimeve të përdorimit të substancave dhe barnave pa kontrolle. Te ju sugjerjon që individët të mësojnë rreth barnave dhe përdorimit të duhur të tyre, dhe që komunitetet të zgjerojnë programet e shpërndarjes së barnave dhe shpërndarjen nga farmacitë.

Ndërkohë, CDC sugjeron gjithashtu që pacientët që marrin barna me doza të larta e ne menyre te pakontrolluar , kanë një çrregullim të përdorimit të substancave ose kanë faktorë të tjerë rreziku për mbidozë të barnave të kërkojnë nga mjekët ose farmacistët e kujdesit shëndetësor për një recetë të barnave . Familjet e tyre duhet të arsimohen gjithashtu për barnat , si një masë e mundshme për të shpëtuar jetën.Rekomandojme pacientet qe te mos perdorin barna ne menyre te pakontrolluar pa rekomandimin e mjekut gjithashtu edhe farmacite qe te mos shesin barna pa recetn mjekesore . Ne te njejeten kohe rekomandojme laboratoret qe te avansohen per te bere analiza qe masim bmidozat e barnave te mbidozuara ashtu si veprojme vazhdimisht ne ne OML aktualisht laboratorin me te mire ne vende .

Shkruan: Dr. Valbonë Blaku, Specialiste e Mjekësisë Familjare – Staf. në Olive Medical & Laboratory

Një nga produktet përfundimtare të degradimit të fibrinës i prodhuar është D-dimeri, i cili mund të matet në një mostër gjaku kur është i pranishëm. Niveli i D-dimerit në gjak mund të rritet ndjeshëm kur ka formim të rëndësishëm dhe prishje të mpiksjeve të fibrinës në trup.

Disa nga gjendjet shendetesore ku përdoret testi D-dimer për të përjashtuar ose vertetuar diagnozen përfshijnë:
• Tromboza e venave të thella (DVT)
• Emboli pulmonare (PE)
• Goditje në tru

Ky test mund të përdoret për të përcaktuar nëse testimi i mëtejshëm është i nevojshëm për të ndihmuar në diagnostikimin e sëmundjeve dhe kushteve që shkaktojnë hiperkoagulueshmëri, një tendencë për mpiksjen e papërshtatshme . Një nivel D-dimer mund të përdoret për të ndihmuar në diagnostikimin e koagulimit intravaskular të shpërndarë (DIC) dhe për të monitoruar efektivitetin e trajtimit DIC.Testimi i dimerit D shpesh urdhërohet kur dikush shkon në dhomën e urgjencës me simptoma të një gjendje të rëndë (p.sh., dhimbje gjoksi dhe vështirësi në frymëmarrje).

Një test D-dimer mund të urdhërohet kur dikush ka simptoma të trombozës së venave të thella, të tilla si:
• Dhimbje ose ndjeshmëri në këmbë, zakonisht në njërën këmbë
• Ënjtje në këmbë, edemë
• Ngjyrosja e këmbës
Mund të porositet kur dikush ka simptoma të embolisë pulmonare të tilla si:
• Gulçim i papritur, frymëmarrje e munduar
• Kollitje, hemoptizë (gjak i pranishëm në pështymë)
• Dhimbje gjoksi në lidhje me mushkëritë
• Rrahje të shpejtë të zemrës

D-dimeri është veçanërisht i dobishëm kur diçka tjetër përveç trombozës së venave të thella ose embolisë pulmonare po shkakton simptomat. Eshtë një mënyrë e shpejtë, jo-invazive për të ndihmuar në përjashtimin e mpiksjes jonormale ose të tepërt si shkaku kryesor. Sidoqoftë, nuk duhet të përdoret kur probabiliteti i embolisë pulmonare është i lartë bazuar në vlerësimin klinik.Kur një person ka simptoma të koagulimit intravaskular të shpërndarë (DIC), të tilla si gjakderdhje nga mishrat e dhëmbëve, të përziera, të vjella, dhimbje të forta muskulore dhe abdominale, kriza dhe ulje të prodhimit të urinës, mund të urdhërohet një test D-dimer, së bashku me një PT, PTT , fibrinogjenit dhe numrit të trombociteve, për të ndihmuar në diagnostikimin e gjendjes. D-dimeri mund të porositet gjithashtu në intervale kur dikush është duke kaluar trajtimin e DIC për të ndihmuar në monitorimin e progresit të tij.

Një rezultat normal ose “negativ” i D-dimerit (niveli i D-dimerit është nën një prag të paracaktuar të prerjes) do të thotë që ka shumë të ngjarë që personi i testuar të mos ketë një gjendje akute ose sëmundje që shkakton formimin dhe prishjen anormale të mpiksjes. Shumica e praktikuesve të shëndetit pajtohen se një dimer D-negativ është më i vlefshmi dhe më i dobishmi kur testi bëhet për njerëzit që konsiderohen të jenë në rrezik të ulët deri të moderuar për trombozë. Testi përdoret për të ndihmuar në përjashtimin e mpiksjes si shkak i simptomave.

Një rezultat pozitiv i D-dimerit mund të tregojë praninë e një niveli anormalisht të lartë të produkteve të degradimit të fibrinës. Ajo tregon se mund të ketë formim dhe prishje të konsiderueshme të mpiksjes së gjakut (trombit) në trup, por nuk tregon vendndodhjen ose shkakun. Për shembull, mund të jetë për shkak të një tromboembolizmi venoz (VTE) ose të koagulimit intravaskular të shpërndarë (DIC). Në mënyrë tipike, niveli i D-dimerit është shumë i ngritur në DIC.Sidoqoftë, një D-dimer i ngritur jo gjithmonë tregon praninë e një mpiksjeje sepse një numër faktorësh të tjerë mund të shkaktojnë një rritje të nivelit. Nivele të ngritura mund të shihen në kushtet në të cilat formohet fibrina dhe më pas prishet, të tilla si operacioni i fundit, trauma, infeksioni, sulmi në zemër dhe disa kancere ose gjendje në të cilat fibrina nuk pastrohet normalisht, siç është sëmundja e mëlçisë. Prandaj, D-dimeri zakonisht nuk përdoret për të përjashtuar VTE në pacientët e shtruar në spital (ambiente spitalore).
Fibrina gjithashtu formohet dhe prishet gjatë shtatzënisë, kështu që mund të rezultojë në një nivel të ngritur të dimerit D. Sidoqoftë, nëse DIC është i disponueshëm në një grua që është shtatzënë ose është në periudhën e menjëhershme pas lindjes, atëherë testi D-dimer mund të përdoret, së bashku me një PT, PTT, fibrinogjen dhe numrin e trombociteve për të ndihmuar në diagnostikimin e gjendjes së saj. Nëse gruaja ka DIC, çdo nivel i dimerit D do të rritet shumë. D-dimeri rekomandohet si një provë shtesë. Meqenëse D-dimeri është një test i ndjeshëm, por ka një specifikë të dobët, duhet të përdoret vetëm për të përjashtuar trombozën e venave të thella (DVT), jo për të konfirmuar një diagnozë. Nuk duhet të përdoret për emboli pulmonare kur probabiliteti klinik i asaj gjendje është i lartë. Të dy nivelet e rritura dhe ato normale të D-dimerit mund të kërkojnë ndjekje dhe mund të çojnë në testime të mëtejshme diagnostike. Njerëzit me teste pozitive D-dimer dhe ata me rrezik mesatar deri të lartë për DVT kërkojnë studim të mëtejshëm me imazhe diagnostikuese (p.sh., angiografi , CT).Kur përdoret për të monitoruar trajtimin DIC, nivelet në rënie tregojnë se trajtimi është efektiv ndërsa nivelet në rritje mund të tregojnë se trajtimi nuk po funksionon.Përqendrimet e dimerit D rriten tek të moshuarit dhe pozitive false mund të shihen me nivele të larta të faktorit reumatoid, një proteinë e parë tek njerëzit me artrit reumatoid. Testimi i dimerit D nuk është studiuar mirë tek fëmijët.Ekzistojnë disa metoda të ndryshme të testimit për D-dimerin. Testet aktualisht në dispozicion të D-dimerit që japin rezultate sasiore bëhen zakonisht në një laborator. Te labor. e ndryshme testet të ndryshme përdorin në njësi të ndryshme

Testet shoqëruese
• Koha e protrombinës dhe raporti i normalizuar ndërkombëtar (PT / INR)
• Koha e pjesshme e tromboplastinës (PTT, aPTT)
• Fibrinogjen
• Numërimi i trombociteve

Ky test mund të realizohet në mënyrë të saktë në Olive Medical Laboratory.

Shkruar nga: Dr. Valbonë Blaku , specialiste e Mjekesisë Familjare, staf në Olive Medical & Laboratory.